Park Miejski im. Wojciecha Biechońskiego w Gorlicach to 24-hektarowy teren zieleni rozciągający się w widłach rzek Ropy i Sękówki. Założony w 1900 roku, należy do najstarszych tego typu obiektów w Polsce, a spacer po nim to spotkanie ze stuletnimi drzewami, ciekawą historią i charakterystycznymi pomnikami. To miejsce, gdzie Gorliczanie od pokoleń spędzają wolny czas, a turyści zatrzymują się na chwilę wytchnienia podczas zwiedzania miasta.
- stuletnie drzewa w dolnej części
- unikalna flora i fauna
- ścieżka dydaktyczno-przyrodnicza
- pomniki znanych postaci
- malownicze schody i wisząca ława
Historia parku – od wizji burmistrza do dziś
Wszystko zaczęło się od determinacji Wojciecha Biechońskiego, burmistrza Gorlic i uczestnika Powstania Styczniowego. W 1900 roku udało mu się zrealizować plan utworzenia miejskiego parku, który miał służyć mieszkańcom jako przestrzeń do wypoczynku. Nie każdy wie, że znaczną część terenu zajmuje Góra Parkowa wzniesiona na wysokość 350 metrów nad poziomem morza, porośnięta drzewami tak zwanego „Lasu Sokolskiego”.
Przez ponad 120 lat park przeszedł różne koleje losu, ale zachował swój pierwotny charakter. Dziś nosi imię swojego założyciela, a jego popiersie wita odwiedzających przy wejściu.
Co zobaczysz w Parku Miejskim w Gorlicach
Główną atrakcją są drzewa. W dolnej części parku, przeznaczonej do spacerów, rosną okazy mające 100-150 lat, w tym egzotyczne gatunki, które nie występują naturalnie w Polsce. Stare drzewa tworzą gęsty baldachim, pod którym przyjemnie się chodzi nawet w upalne dni.
Górna część to bardziej dziki teren ze zboczem opadającym w stronę rzeki. Widoczne są tam odsłonięcia bloków piaskowca, które nadają temu fragmentowi nieco surowy charakter. Dla osób zainteresowanych przyrodą przygotowano ścieżkę dydaktyczno-przyrodniczą z tablicami opisującymi florę, faunę i geologię terenu – opisy są zarówno po polsku, jak i po niemiecku.
Pomniki to osobny rozdział. Oprócz wspomnianego już popiersie Biechońskiego, w parku stoją pomniki Juliusza Słowackiego i Kazimierza Pułaskiego. Jest też pomnik Orła Białego symbolizujący niepodległość Polski.
Najpopularniejszym obiektem do zdjęć są dwa kamienne misie przytulające się do siebie. Kilka pokoleń Gorliczan ma w albumach fotografie z tymi sympatycznymi postaciami – fotografują się z nimi zarówno dzieci, jak i dorośli.
Parkowe schody przecinają zieleń i prowadzą między różnymi poziomami terenu. Znakomicie komponują się z otoczeniem i stanowią charakterystyczny element tego miejsca.
Wisząca ława – nietypowe wejście do parku
Od strony obwodnicy prowadzi do parku linowy most zwany przez mieszkańców „ławą”. Został wybudowany w 1956 roku i wisi nad rzeką Ropą. Przejście po nim to niewielka przygoda – most lekko się kołysze, słychać szum płynącej wody, a biało-czerwone liny nadają mu charakterystyczny wygląd.
Każdy Gorliczanin przynajmniej raz w życiu przeszedł do parku tą trasą. To lokalna tradycja i sposób na uniknięcie dłuższego dojścia od strony ulicy Dukielskiej.
Park Miejski w Gorlicach dla rodzin z dziećmi
Na terenie parku działają dwa place zabaw, więc rodzice mogą połączyć spacer z zabawą dla najmłodszych. Dzieci nie będą się nudzić, a dorośli znajdą mnóstwo ławek do odpoczynku. Można też po prostu usiąść na trawie i pozwolić dzieciom pobiegać.
Przestrzeń jest bezpieczna, dobrze utrzymana i oferuje wiele zakamarków do odkrycia. Dla starszych dzieci ciekawym punktem będzie ścieżka przyrodnicza z tablicami edukacyjnymi.
Imprezy i wydarzenia w parku
Latem park zamienia się w miejsce różnych wydarzeń. Organizowane są tu potańcówki, na które przychodzi spora grupa mieszkańców – nie trzeba smokingów ani wieczorowych sukien, wystarczą trampki i bluza. Park staje się wtedy tanecznym parkietem pod gołym niebem.
Odbywają się też inne imprezy plenerowe, które przyciągają Gorliczan poszukujących rozrywki na świeżym powietrzu. W ciepłe miesiące park tętni życiem i jest ulubionym miejscem wypoczynku mieszkańców.
Jak dojechać i gdzie zaparkować
Park znajduje się około 500 metrów na południowy wschód od centrum Gorlic. Najwygodniej dojechać od strony ulicy Dukielskiej, gdzie czeka bezpłatny parking – niewielki, ale zazwyczaj wystarczający. Samochód można też zostawić przy pobliskich obiektach rekreacyjnych na ulicy Sportowej.
Dla pieszych alternatywą jest wspomniana już wisząca ława nad Ropą, do której prowadzi trasa od strony obwodnicy. Park jest dostępny cały rok, bez opłat za wstęp i bez określonych godzin otwarcia – to publiczna przestrzeń miejska otwarta dla wszystkich.
Na spacer warto zarezerwować sobie przynajmniej godzinę, choć można tu spędzić znacznie więcej czasu, zwłaszcza z dziećmi lub podczas piknikowego wypoczynku. Jesienią park mieni się kolorami opadających liści, co dodaje mu dodatkowego uroku.